Mostrando entradas con la etiqueta técnicas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta técnicas. Mostrar todas las entradas

lunes, 15 de abril de 2013

Recompoñendo corazóns - Mended Hearts

Conexión en frío: reberetes que unen. E quen non tivo a necesidade de recompoñer un corazón algunha vez? 
 
Nos pendentes, medio corazón de cobre, medio de prata, reberetes de aluminio.

Cold connection with rivets. Bringing parts together. And who has not ever been in the need to fix a broken heart? In these earrings, half a heart of copper and half of silver, mended with aluminum rivets.





miércoles, 6 de febrero de 2013

Falsa malla Europa 4-1 Tan fácil! - Tutorial: Fake Europe 4-1 Easy Chainmaille Weave

A trama Europa 4-1, é quizá a máis coñecida das tramas de cota de malla. Non é complicada de facer, pero si laboriosa. Por iso, o que vos propoño hoxe é unha falsa trama Europa 4-1, moito máis rápida e fácil, pero que resulta difícil de distinguir dunha Europa 4-1 auténtica. Nas fotos usei arame de aceiro inoxidable de 0.8mm, e máis algúns elos de cobre (os laranxas) para que se apreciasen mellor os pasos que ía seguindo. Imos logo co titorial:

 
La malla Europa 4-1 no es complicada de hacer, pero sí laboriosa, y para ella existen docenas de tutoriales en la red. Por eso yo os propongo una falsa trama Europa 4-1, mucho más rápida de hacer y mucho menos latosa, pero que resulta muy difícil de distinguir de una Europa 4-1 auténtica. Hice las fotos empleando alambre de acero inoxidable de 0.8 mm, y usé algunas anillas de cobre (las naranjas) para que se apreciaran mejor los pasos que iba siguiendo. Vamos con el tutorial:
 Europe 4-1 weave is perhaps the most common chainmaille weave. It is not difficult to make, but time consuming. What I am showing you today is a fake Europe 4-1 weave, much faster and easier to do, but it is very difficult to distinguish from an authentic Europe 4-1 weave. I used for the pics 0.8 mm stainless steel wire, along with some copper rings, in order to make clear the steps I followed. Let's go with the tutorial:
 

1. Preparamos os elos.  Aquí expliquei unha vez en detalle como facer uns elos perfectos. Aquí, fixen o resorte sobre unha agulla de calceta dun tamaño aproximado da parte inferior do alicate de puntas cónicas. Este é un resumo en imaxes de como facer os elos:

 
 1. Preparamos las anillas. Expliqué ya en detalle aquí cómo hacer eslabones o anillas para que queden perfectos. En este caso, para hacer el muelle busqué una aguja de calceta de un tamaño lo más aproximado posible al de la parte inferior de mi alicate de puntas cónicas. Lo de arriba es un resumen en imágenes de cómo hacer anillas.
1. Making the rings. I have already explained here how to make perfect rings for your chainmaille project. Now, I am using a knitting needle for making the coil (as approximate as possible to the size of the inferior part of my round nose pliers).


 2. Preparamos os "oitos". No alicate de punta cónica facemos un primeiro círculo arrodeando co arame unha das puntas do alicate, e continuamos virando o arame arredor da segunda punta ate obter unha forma coma a da imaxe 3. Para maior comodidade, cambiamos a posición da peza para que nos quede un dos círculos cara a fóra do alicate (imaxe 4). Levamos o extremo do arame ate que se xunte coa parte central do oito, retiramos a peza do alicate e, finalmente, cortamos o sobrante de arame para obter un "oito" coma estes:


 
2. Preparamos los "ochos". En el alicate de punta cónica hacemos un primer círculo de alambre rodeando una de las puntas del alicate, y continuamos girando el alambre alrededor de la segunda punta hasta obtener una forma como la de la foto 3. En ese momento, para mayor comodidad, cambiamos la posición de la pieza y la metemos de manera que nos quede uno de los círculos hacia fuera del alicate (imagen 4). Llevamos el extremo del alambre hasta que se junte con la parte central del ocho y quitamos la pieza del alicate. Finalmente, cortamos lo que nos sobre de alambre para obtener un "ocho" como los de arriba.
2. Preparing "eight" shapes. With the round nose pliers we make a first wire circle, and then a second one following the second tip of the pliers until we have something similar to photo 3. At this time, it is easier to take out the eight from the pliers, and change its position so that one of the circles stays outside the pliers tip (pic 4). Then we move the wire until it reaches the central part of the eight shape. We take it out the pliers and cut the extra wire to obtain an "eight" like the ones above.
 

3. Montamos a cadea. Para comezar precisamos dous oitos e un elo. Collemos os dous oitos e poñémolos un enriba do outro. Atravesamos cun elo os dous buratos dos oitos e pechamos o elo. 

 
3. Montamos la cadena. Para comenzar necesitamos dos ochos y una anilla. Primero colocamos los dos ochos uno encima de otro, después atravesamos con la anilla los dos agujeros de los ochos y finalmente cerramos la anilla. Con las piezas ya sujetas, lo importante es colocar correctamente los ochos. Tienen que quedar todos inclinados hacia el mismo lado: / / . Las anillas han de tener la inclinación contraria: \ . Tenemos que conseguir que las piezas siempre queden inclinadas en esa secuencia: / (ocho)- \ (anilla) - / (ocho) - \ (anilla) - / (ocho) - \ (anilla), etc.3. Setting up the chain. We begin with two eights and a ring. First we need to put both eights together, one upon the other, then put the ring through the two holes of both eights and close the ring. Now, it is crucial to place the eights in the right position. That is the hole point of this chain!. All eights must point in the same direction: / / . And the rings, must have the contrary inclination: \. All pieces must always follow the same secuence: / (eight) - \ (link) - / (eight) - \ (link) - / (eight) - \ (link), etc.


Unha vez unidos, o importante é determinar a posición dos oitos. Hay que facer que todos queden inclinados cara ao mesmo lado: / / . Pola outra banda, os elos deben ir coa inclinación contraria: \ . O obxectivo é unir as pezas e que queden inclinadas na seguinte secuencia: / (oito) - \ (elo) - / (oito) - \ (elo) - / (oito) - \ - (elo), etc.


Para continuar coa cadea, o máis fácil é colocar un novo oito enriba do último oito montado na cadea, e introducir un novo elo como se ve na foto, tendo coidado de só atravesar co elo novo os buratos dos oitos, non o elo anterior. Pechamos o elo, colocamos o oito na inclinación correcta e repetimos ate a lonxitude que nos conveña. 


 
Para continuar con la cadena, lo más fácil es coger un nuevo ocho, colocarlo encima del último ocho montado en la cadena, e introducir una nueva anilla que atraviese los agujeros de los ochos, no la anilla anterior. Una vez cerrada esta anilla, colocamos el ocho en la inclinación correcta y repetimos hasta alcanzar la longitud que nos convenga.
 
The easiest way to continue with our chain is placing a new eight upon the last eight of the chain, and introducing a new ring as shown in the pic, taking care of putting the new link only through the holes of both eights, not through the previous link. Once the link has been closed, we place the eight in the correct inclination and repeat: put another eight upon the last eight of the chain and attach with the ring. We continue this way until the length we need.
 


Pezas correctamente inclinadas
Pezas incorrectamente inclinadas





De perfil tense que ver esta forma de zigzag - Zigzag line in side view


 
 E xa está lisa a cadea de falsa malla Europa 4-1! Só queda ver  como a podemos usar. Déixovos uns exemplos:

- Para pendurar un colgante (este floripondio branco de upcycling é moi divertido de facer, podemos falar diso outro día se queredes):


Ya está lista nuestra cadena. Ahora, ¿y para qué podemos usar una cadena como esta? Os dejo unos ejemplos:  
- Para un colgante (del floripondio blanco ese hablaremos otro día, si vosotros queréis, que es muy divertido de hacer):
 Let's see now some ways of using this chains: 
- To hang a pendant (if you like, we can talk any other day about the holy-molly-thas-is-a-big-white-flower-thing, actually it is very fun to make!).


- Coma pulseira (aquí cunha peza central en trama de malla, é dicer, feita só con elos, baixo a que está o peche da pulseira):



- Como gargantilla:


 

E por último, para que comparedes, déixovos unha fota dunha mostra de cadea Europa 4-1 feita como é debido. A que son difíciles de distinguir?



viernes, 21 de diciembre de 2012

Furoshiki

Nestas datas parece que se desbotan en España uns 52 quilómetros cadrados de papel de regalo. Dunha árbore sácanse uns 58 quilos de papel, e cada ano, unha persoa desfaise duns 100 quilos. Reciclar está ben, pero antes diso, aínda está mellor reducir, reutilizar e buscar alternativas!

Dende hai anos, a solución que eu uso para envolver os agasallos é o furoshiki, unha antiga arte xaponesa que consiste en empregar unha tea para envolver e transportar calquera cousa. O material téxtil é resistente, lavable, reutilizable...  Despois de abrir o teu regalo, podes envolver outro con el, usalo coma pano do pescozo, poñelo no cesto do pan...

Déixovos unhas fotiños de como envolvo uns presentes e mais uns gráficos do Ministerio de Medio Ambiente de Xapón para promover o emprego do furoshiki e reducir o emprego de papel de regalo e  bolsas de plástico:

Bolsiña furoshiki:









Caixiñas :










jueves, 9 de agosto de 2012

Brincos en fold forming - Fold Forming Earrings

Unha das técnicas ás que máis voltas lle ando a dar ultimamente, é o foldforming. Ignoro se existe un nome en galego para a técnica, pero viría sendo algo así coma "dar forma mediante dobras", ou cousa semellante. O foldforming ofrece unha chea de posibilidades, e son todas moi interesantes, porque permiten xerar tridimensionalidade de xeito abondo accesible para calquera, empregando só ferramentas comúns.


A técnica ten unha historia curiosa. Comezou con ela, aló polos anos oitenta do século pasado, un artista americano chamado Charles Lewton-Brain. Cousa curiosa, está acreditado polo British Museum coma o único novo  tratamento técnico do metal inventado dende a antigüidade, xa que non se coñecen mostras anteriores desta técnica, nin restos arqueolóxicos. Lewton-Brain é o autor da "biblia" do foldforming, e ademais ten a xenerosidade de compartir en internet unha chea de artigos e informacións interesantísimas sobre a técnica.

Aquí vos deixo un exemplo sinxeliño de fold forming, uns brincos de cobre, con aceiro e perla natural. 






Foldforming, is a technique originally developed by the silversmith Charles Lewton-Brain in 1980. The British Museum certified that foldforming is a completely new technique in the history of metal working. Through Fold forming you can add a third dimension to metal sheets easily.. These earrings, one of the easiest shapes to make with fold forming, are made out of copper sheet, stainless steel and freshwater pearls.

miércoles, 27 de junio de 2012

Pátinas sobre cobre II - Copper Patina II

Esta vez, traducirei a entrada ao español (ao final da entrada), e non ao inglés, posto que na rede hai abondas páxinas neste idioma onde se pode ver esta técnica.
 
O espírito do mal segue a rondar... Hai uns días comenteivos os experimentos con pátina de lume sobre fío de cobre. Hoxe quérovos contar doutra pátina que se pode facer sobre cobre, aínda que neste caso é máis apropiada para traballar sobre lámina que sobre arame. Unha vez máis, é un tratamento que se pode facer con elementos caseiros, sen recorrer a químicos comerciais específicos, potencialmente máis perigosos e contaminantes para o medio.


Pois ben, imos intentar que unha lámina de cobre adopte unha pátina azul. Para o caso, cortei dúas pezas en forma de bágoa dunha chapa de cobre de 1mm de grosor, deille forma cóncava na parte baixa e fíxenlle uns buratos para máis tarde. Para patinalas en azul, o procedemento é como segue:

1. Limpar as superficies que se queren patinar, primeiro cun medio ácido (vinagre ou zume de limón) e despois eliminando calquera outro resto de graxa lavándoas con xabrón e aclarándoas en auga. Hai que ter coidado de non tocar cos dedos a superficie do cobre (usaremos unhas pinzas metálicas), pois mesmo as máis pequenas cantidades de graxa poden impedir que a pátina se forme correctamente.

2. Nun contedor que teña unha tapa que axuste (coma un "tupper", por exemplo) cubrimos o fondo con aproximadamente 1cm dun limpador que conteña amoníaco (o que se pode adquirir en supermercados ou droguerías; eu uso un que só ten un 5% de amoníaco e funciona perfectamente).

3. Sobre o líquido colocamos calquera cousa que nos permita apoiar as pezas e que impida que estas entren en contacto co amoníaco. No meu caso, empreguei unha pedra. Situamos as pezas lixeiramente humedecidas con auga sobre a pedra e botámoslle por riba un pouco de sal común.

4. Tapamos ben o contedor e esperamos algunhas horas. Non importa se nos cae sal no amoníaco e podemos abrir de cando en vez o contedor para ver como vai indo a pátina. Aproximadamente en 12 horas xa teremos unha pátina ben azul.

5. Cando esteamos satisfeitos co resultado da pátina, aclaramos os restos de sal con auga, pero sen esfregar de máis. Poñemos as pezas sobre un papel e deixamos secar ao aire un par de horas.

6. Esta pátina segue a reaccionar co aire e continúa mudando a cor, polo que é recomendable selala, ben con algunha cera para metais, ben cun verniz. No meu caso, empreguei verniz de poliuretano en spray.


A chapa de cobre e as formas xa cortadas e forxadas

Pasos 2-3: no "tupper"

Despois de 2 horas

Paso 4: despois de 12 horas

Paso 5: secado ao aire


Antes de pulir a parte de atrás

Paso 6: traseira pulida e superficies vernizadas

E xa temos a chapa case convertida nuns pendentes! Para rematalos, limpei as manchas de pátina da parte traseira cunha lixa moi fina e engadín unha perla cultivada suxeitándoa cun arame de cobre chapado en prata. E por fin, aquí podedes ver estes pendentes únicos (esta pátina sempre produce resultados un tanto inesperados, que dependen moito da humidade ambiente, da cantidade de sal, do tempo de exposición aos vapores de amoníaco, etc), que espero que vos gusten, coma sempre!




El "espíritu del mal" sigue rondando! Hace unos días os conté cómo conseguir una pátina oscura sobre alambre de cobre. Hoy quiero hablaros de otra pátina muy interesante, más apropiadada para lámina que para alambre, que también podemos obtener con ingredientes al alcance de todos, sin recurrir a pátinas comerciales potencialmente más peligrosas, contaminantes para el medio y... más aburridas. Empecemos: lo que queremos es conseguir una pátina azul. Para el ejemplo, he cortado dos piezas en forma de lágrima de una chapa de cobre de 1mm de grosor, les he dado forma cóncava en la parte inferior y le hecho unos agujeros. El procedimiento para patinarlas es el siguiente:

1. Limpiamos las láminas, primero introduciéndolas en algún medio ácido (vinagre o zumo de limón) y después lavándolas con jabón y aclarándolas con agua. Hay que tener cuidado de no tocar con los dedos (usaremos una pinza metálica) la superficie ya limpia, porque hasta una mínima cantidad de grasa corporal puede hacer que la pátina no se forme correctamente.

2. En un contenedor de plástico o cerámica que tenga una tapa que ajuste (yo he usado un "tupper" de helado) echamos amoníaco hasta aproximadamente 1 cm de altura (yo he usado un limpiador común, adquirible en supermercados o droguerías, que sólo contiene un 5% de amoníaco pero funciona perfectamente).

3. Sobre el amoníaco colocamos cualquier cosa que nos permita apoyar las piezas sin que estas entren en contacto con el amoníaco (yo usé una piedra). Ponemos nuestros trozos de cobre ligeramente humedecidos con agua y las espolvoreamos con sal común. No importa si se nos cae algo de sal en el amoníaco, pero si se nos caen las piezas habrá que lavarlas de nuevo.

4. Tapamos el contenedor y esperamos algunas horas. Podemos abrir el "tupper" alguna vez para mirar como va el asunto. Aproximadamente en 12 horas tendremos ya una pátina bien azul.

5. Cuando estemos satisfechos con el color retiramos las piezas y las aclaramos con agua, sin frotarlas demasiado para que no se desprendan por completo los pequeños cristales azules de sal. Ponemos las piezas sobre un papel y las dejamos secar al aire un par de horas.

6. Esta pátina sigue reaccionando con el aire, por lo que es recomendable sellarla con algún tipo de barniz o cera para metales. Yo he usado barniz de poliuretano en spray.

Y ya casi tenemos la chapa de cobre convertida en unos pendientes. Para terminarlos, primero limpié las manchas de pátina de la parte trasera con una lija muy fina y añadí unas perlas naturales mediante un alambre de cobre chapado en plata. Y por fin, aquí podéis ver estos pendientes únicos (este tipo de pátinas produce siempre unos resultados un tanto inesperados, que dependen del grado de humedad ambiente, de la cantidad y tipo de sal, del tiempo de exposición a los vapores de amoníaco, etc.). Espero que los pendientes os gusten, que os animéis a hacer el experiemnto (con las precauciones que son de sentido común, por supuesto) y que nos contéis los resultados!


O resultado final...


In this post I have explained how to get a blue patina on copper sheet only with household items (salt and ammonia). There is a lot of internet sites that explain this process in english, so this time, I am only going to translate this post into Spanish (by the way, they are always primarily written in Galician!). However, I hope you enjoy the pictures, and of course, the results of the experiment!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...